همدان پیام: شغلم، شغل آدم هاست

در این مطلب عنوان شده است: دنیا پر است از مشاغل گوناگون و عجیب و غریب که برخی از این مشاغل ممکن است به ظاهر از عهده هر کسی برنیاید. قدر مسلم هر شغلی با هر شکل و ظاهر، حتماً تقاضا و بازار مصرف داشته است و دارد که به وجود آمده و در نوع خود مورد نیاز جامعه می باشد.
نکته ای که در حوزه مشاغل گوناگون وجود دارد و باید بر آن تأمل داشت، این است که همه مشاغل زنجیروار بهم پیوسته اند، بدون هم ناقص خواهند بود و با هم و در کنار هم، همدیگر را تکمیل می کنند. بنابراین صاحب همه مشاغل عزیز و محترم هستند و هیچ شغل بی ارزشی وجود ندارد.
از سویی دیگر، قطعاً بازدهی و درآمد همه شغل ها با هم برابر و یکسان نیست، بنابراین این سؤال پیش می آید که آیا هر که را برای شغلی ساخته اند؟! هر کس شایسته شغل خاصی است؟! آیا آنکه شغل به ظاهر خوب و پردرآمدی دارد، آدم تر است!؟ آیا باید ارزش و اعتبار هر شغلی را به نسبت درآمد و پو ل آوری آن سنجید!؟
جواب تمام سؤال ها این است که چنانچه همه آدم های روی کره خاک بخواهند و دنبال این باشند تا به یک شغل حسابی و نون و آبدار برسند که آنوقت کار دنیا لنگ می شود و زمین می ماند! و خلاصه اینکه اگر تقسیم کاری در میان باشد و همگان دنبال کار خوب باشند، به هیچ کس شغل مناسب نمی رسد.
قبول کنیم که هر که را برای شغلی و کاری ساخته اند و این حرف درستی است هر کودک و هر انسان درون گرا و خوش نیتی، اگر از او پرسیده باشی دوست داری بزرگ شوی در آینده چکاره بشوی؟ یک شغل شریف و مردم پسند را معرفی خواهد کرد.
دوست دارم معلم بشوم، دوست دارم پلیس بشوم، دوست دارم دانشمند بشوم، دوست دارم دکتر بشوم.
توجه کنید تمام این شغل های دوست داشتنی، الزاماً پردرآمد و نون و آبدار نیست. در نفْس در این مشاغل، خدمت به مردم و جلب رضایت خدا و آسایش و امنیت جامعه نهفته است و درآمد هم در مرتبه دوم قرار دارد.
قطعاً بدانید اگر کسی شغل شریف و بی آزار رفتگری را انتخاب کرده است، به نوعی به این شغل علاقه دارد و یک جورهایی دنبال لقمه حلال است. در غیر این صورت اگر کسی را بکشی و یا از گرسنگی بمیرد، تن به شغلی که دوست ندارد، نمی دهد! هر کس ته دلش به شغلی که دارد دلبسته است، اگرچه در اثر تکرار و روزمرگی به زبان بیاورد که خسته است و از شغل خودش خوشش نمی آید! و با تمام این حرف ها هر کس باید وزن و اعتبار شغل خود را خودش تعیین کند.
شغل معلمی خوب و انبیایی است ولیکن همه معلم خوبی نیستند و به شغل خود آسیب می زنند.
کارگر با عرق جیبن خود نان درمی آورد ولیکن ممکن است کسی هم کارگر مضری از آب درآید و در محیط کار خود دست به خرابکاری هم بزند.
یک شوفر تاکسی زحمت می کشد و امین و مأمن مسافران خسته و تکیده خودش می باشد و در جامعه مورد اطمینان و احترام خانواده هاست.
اما از سویی هم ممکن است یک شوفر وظیفه نشناس مسافر نابلد خود را در ناکجاآباد بر زمین بگذارد و پشت سر خود را هم نگاه نکند.
بنابراین هر کس به شغل خود به عنوان یک وظیفه و مسئولیت اجتماعی نگاه کند، نه فرد از شغل خود خسته می شود و نه دیگران نسبت به آن شغل بدبین خواهند شد و دست آخر اینکه نباید و حرام است و ناجوانمردانه است، چنانچه کسی ارزش شغل خود را با چند تومان کم و زیاد پایین بیاورد و قطعاً تومان های اضافی و نابجا ارزش هیچ شغلی را بالا نمی برد.
نظیر اینکه ممکن است یک بیمار، میلیون ها تومان پول اضافی و زیرمیزی به یک پزشک حاذق و جراح زبردست بدهد به امید اینکه دردش برای همیشه خاتمه یابد. اما ارزش و اعتبار آن پزشک نزد همان بیمار به اندازه پولی است که دریافت شده و پرداخت شده است و هرگز از انسانیت و شرافت آن نوع شغل پزشکی حرفی به میان نخواهد آمد.
بنابراین چه خوب خواهد بود که در هر کار و در هر مراجعه ای از سوی مشتری و ارباب رجوع، تلاشمان این باشد تا زیبایی ها و جایگاه شغل و مسئولیت خود را نمایان ساخته و نشان دهیم تا پولی که در قبال آن دریافت می کنیم، نزد دیگران هیچ به شمار آید. به شغل خودمان شخصیت بدهیم و نشان دهیم انسان شایسته و لایقی برای آن کار هستیم. راست گفته اند که تن آدمی شریف است به روان آدمیت.
روزنامه همدان پیام به مدیرمسئولی نصرت الله طاقتی احسن در همدان چاپ و منتشر می شود.
7523/2090

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اجرا شده توسط: همیار وردپرس